Komt een Vrouw bij de Dokter – recensie
22 november 2009 door Olga Meijer
Een licht verteerbare benadering van zware thematiek, met een prachtrol van Carice van Houten.
Onlangs werd bij mijn bezoek aan een Amsterdamse Art-house bioscoop de trailer van Komt een Vrouw bij de Dokter, naar het gelijknamige boek van schrijver Kluun, vertoond. Na deze snelle videoclip schamperde een bezoeker, net iets te luid: “Dat wordt dus niks”, waarop nagenoeg de hele zaal in lachen uitbarstte. Enige scepsis is dan ook op z’n plaats. Een door critici verguisde bestseller, verfilmd door voormalig soap-ster, producent en regie-debutant Reinout Oerlemans.
Verhaallijn
Het verhaal is bij de meesten bekend. Stijn en Carmen (Barry Atsma en Carice van Houten), een hedonistisch stel in de jaren negentig, hebben alles en leven ‘als God in Amsterdam’. Ze zijn succesvol in de reclamebranche, zeer welgesteld en hebben een prachtig dochtertje. Stijn’s dwangmatige neiging tot vreemdgaan wordt hem vergeven door zijn vrouw, die dit beschouwt als een niet onoverkomelijke slechte eigenschap ‘vergelijkbaar met neuspeuteren’. Als bij Carmen borstkanker wordt geconstateerd, wordt de verhouding tussen het paar op scherp gezet. De film volgt het stel chronologisch in drie hoofdstukken, toegelicht door een voice-over van Stijn, vanaf het ontstaan van de liefde, het daarop volgende ziekteproces, tot het onvermijdelijke einde. Centraal staat de relatie tussen de hoofdpersonen die, als Stijn regelmatig vlucht naar wilde kunstenares Roos (Anna Drijver), uitmondt in een (door Carmen ongewenste) ménage à trois.
Reclamefilm
Geheel in lijn met het beroep van de hoofdpersoon, is Komt een Vrouw bij de Dokter een film met veel vaart. Snel schakelende scènes waarbij ziekenhuisbezoek – waarin het behandelstadium ‘Chemo’, ‘Bestraling’ met typografie wordt aangegeven – wordt afgewisseld met clubbezoek van Stijn, en vrijpartijen met Roos worden afgezet tegen een kotsende Carmen. Veel mooie hippe mensen, expliciete seks en stijlvol vormgegeven interieurs, auditief ondersteund door een obligate soundtrack van commercial-componisten Meirmans, Wiegel en Snitker (piano-thema met strijkers op de ‘gevoelige momenten’), afgewisseld met bekende klassieke werken om de liefde tussen Stijn en Roos te duiden en snoeiharde dance als Stijn gaat stappen. En uiteraard is de titel-song afkomstig van Kane-zanger Dinand Woesthoff, die immers ook zijn vrouw aan kanker heeft verloren. De film bevat meerdere cinematografische trucs, zoals de in volume afnemende dialogen en de focus op een ventilator tijdens een slecht nieuws gesprek. Weliswaar effect-bejag, maar het maakt de film ondanks het loodzware onderwerp wel toegankelijk.
Pareltje
Wat de film desondanks enige diepgang geeft en boeiend maakt, is het prachtige acteerwerk van Carice van Houten. Op naturelle wijze zet zij een door ziekte en verraad vernederde maar desalniettemin sterke vrouw neer. Daar waar Nederlandse acteurs doorgaans op emotionele momenten blijven steken in houterig uitgesproken ‘godverdomme’s’, blijft zij geloofwaardig en lijkt het merendeel geïmproviseerd. Een Gouden Kalf-waardige prestatie. Barry Atsma komt minder goed uit de verf en dan met name in het stille spel, waar hij maar over één gelaatsuitdrukking lijkt te beschikken, en door de wat knullig voorgelezen voice-over.
Sympathieke klootzak
De kernvraag die bij het boek ook al de gemoederen bezig hield, namelijk of vreemdgaan tijdens de ziekte van een partner begrijpelijk of juist ongeoorloofd is, wordt in de film beter uitgediept dan in het boek. Door het veelvuldig in beeld brengen van een ontredderde en twijfelende Stijn en het hierboven beschreven schakelen tussen beelden van liefde en van ziekte, heeft Oerlemans duidelijk zijn best gedaan de motieven van Stijn te belichten en van hem een sympathieke klootzak te maken. Dat maakt het eenvoudiger om je in te leven in de hoofdpersoon en hem niet louter te veroordelen, wat de film eveneens toegankelijk maakt.
Conclusie
Naast het feit dat de thematiek van de film uiteraard ontroerend is, waardoor hij al de moeite waard kan zijn om te gaan bekijken, is het een niet onverdienstelijk regie-debuut. Oerlemans speelt leentjebuur bij zijn voorgangers in het drama-genre door een aantal trucs te hanteren, maar dat lijkt niet onvergeeflijk bij een eerste speelfilm en het komt de toegankelijkheid van de film ten goede. Door de snelheid blijft de film echter wat oppervlakkig en wordt een aantal aspecten niet uitgediept, zoals de relatie tussen Stijn en Roos. Een art-house liefhebber zal daarom geen plezier beleven aan deze film maar het komt mij voor dat dat dan ook niet de doelgroep is, het grote publiek zal de film omarmen. En wat is Carice van Houten prachtig.
Film: 
Jouw cijfer: 
(28 stemmen, gemiddeld cijfer: 4,07)
Loading ...
| Titel: | Komt een Vrouw bij de Dokter |  |
| Genre: | Drama, Romantiek | |
| Regie: | Reinout Oerlemans | |
| Cast: | Barry Atsma, Carice van Houten, Anna Drijver, e.a. | |
| Première: | 26 november 2009 | |
| Trailer: | - |
Gerelateerde berichten:
Eerste trailer Komt Een Vrouw bij de Dokter
Reinout Oerlemans verfilmt Kluun
Nominaties Rembrandt Awards bekend
Nederlandse filmjournalisten: Let The Right One In beste film 2009
Jan & Mien Popcorn: Kluun
Eerste trailer Komt Een Vrouw bij de Dokter
Reinout Oerlemans verfilmt Kluun
Nominaties Rembrandt Awards bekend
Nederlandse filmjournalisten: Let The Right One In beste film 2009
Jan & Mien Popcorn: Kluun
Film doet me erg terugdenken aan Turks Fruit. Die vond ik aangrijpender dan deze. Carice kan beter, maar Kluun werd goed neergezet door Barry. Het is moeilijk functioneren onder omstandigheden die verdriet en wanhoop opleveren, dat had ik dieper uitgelicht willen zien. Meer begrijpelijker gemaakt willen zien hoe en waarom een mens onder die omstandigheden warmte, liefde en troost zoekt, hoe dan ook.
Expliciete sex? Ik heb “turks fruit” van 36 jaar geleden nog eens even bekeken en dan merk je , hoe wein de loop der jaren braver zijn geworden. Dit is bloot zoals het ons ook in de Dove commercials wordt getoond! Bepaald niet baanbrekend1
\de film is overigens aardig, maar wie het boek heeft gelezen herkent in niets de hufter, die Stijn daarin is. Je hebt eerder medeliujden met hem, omdat hij de situatie niet aankan.
En over “mooifilmerij gesproken: Bij een chemokuur gaan je wenkbrauwen er echt ook aan, waardoor je gezicht aanmerkelijk minder fraai wordt, dan dat van Carice.
Gisteravond deze film gezien en eigenlijk alleen maar een kater. Ben er blanco heen gegaan. Geen recensies etc. vooraf gelezen. Ik heb het boek niet gelezen. Ik vergelijk een boek nooit met de film. Een boek is een boek en een film is een film.
Wat een gemiste kans om met een behoorlijk budget weer een goede Nederlandse film neer te zetten. De film is plat zonder diepgang. Alles blijft vlak en onderbelicht. De ontwikkelingen / gebeurtenissen volgen elkaar met grote gaten en zonder diepgang op. geen inleiding vanuit Carmen van knobbeltje of pijn of zo maar gelijk doorverwijzing specialist. Aanraden borstoperatie en vervolgens is het allemaal al achter de rug en geneest het goed. Er wordt teveel overgeslagen. Weer typisch Nederlands bloot en sex wat geen meerwaarde heeft in welke context dan ook. Deze tijd had beter besteedt kunnen worden aan het uitdiepen van de karakters, emoties en gebeurtenissen, zodat je gegrepen kunt worden door wat er echt gebeurt in het verhaal. Ze hebben een kind maar deze komt eigenlijk niet voor in het verhaal, bestaat verder niet behalve de flitsen die ze in beeld is en hoort huilen.
acteerwerk is zeker goed maar dat maakt nog geen goede film. Ode aan de liefde? welke liefde? Liefde voor veel geld verdienen? Liefde voor goedkope sex? liefde voor mooie spullen? Ik heb het niet kunnen vinden. Vergelijk deze maar eens met “De kleine blonde dood”. Ook dit is een typisch nederlandse film maar bij die kon ik wel janken. Hier absoluut niet. Vergelijking met Turks Fruit is in mijn ogen absoluut niet op zijn plaats. Ook die is qua emotie veel heftiger.
Petje af voor Oerlemans en acteurs maar zeker geen aanrader. gemiste kans
Ik vind de film geen aanrader. Had al een voorstukje gezien en ik moet zeggen; dat zag er allemaal veelbelovend uit. Maar de film blijkt zelf een grote trailer te zijn. Veel hap/snapwerk, oppervlakkig en erg fragmentarisch. De hoofdrolspelers zijn een karikatuur van zichzelf en hun spel leidt niet tot inleving in wie dan ook. Veel scenes zijn te gelikt; alsof het alleen maar om de plaatjes gaat en dat ten koste van alle emotie. Enkele uitgaansscenes van Stijn leken regelrecht gecopieerd te zijn van ‘Een kleine blonde dood’. Erg jammer allemaal.
Ik heb eerst het boek gelezen en vandaag heb ik de film gezien. Zo aangrijpend als dat het boek is, zo oppervlakkig en mat is de film. Het is zeker niet makkelijk om een film als deze te regiseren, dat voorop gesteld. Maar… als je het niet kunt, laat het dan alsjeblieft. Het camerawerk is amateuristisch, er wordt ongelofelijk veel gezoomed en helemaal triest zijn de “boom-shots”. Om de haverklap wordt er namelijk een boom gefilmd (waarom!?)
Lees het boek en je zult verrast zijn. Laat de film maar liggen…
Tja, ik ben een man van 51 met longkanker, uitzaaiingen tgv darmkanker, behandeling is nu om zoveel mogelijk tijdwinst te boeken, tijdens mijn chemokuren was mijn vrouw thuis!!! Ze heeft een eigen bedrijf, is veel weg, heeft het erg druk, maar toen ik kotsend boven de toiletpot hing was ze er, ik vind het een ongeloofwaardige film, beetje te flitsend en doet m.i. geen goed aan de werkelijkheid, nou hebben mijn vrouw en ik geen last van vreemdgaan. Toen wij trouwden was er een zinnetje en dat luidde “in voor en tegenspoed” ik denk dat ik ook maar een boek ga schrijven.
René
net zoals bovenstaande heer zegt: in voor en tegenspoed, kijk dat zijn
de mensen waar je op kunt bouwenwat kluun heeft gedaan kun je toch niet
trots op zijn wat zal zijn vrouw veel verdriet hebben gehad niet te beschrijven.