The Imaginarium of Doctor Parnassus – recensie

2 februari 2010 door Sophie ter Hoeven 

Stap door de spiegel en er gaat een wereld voor je open.

Of je haat Gilliam, of het is je absolute favoriet. De meningen zijn wisselend over de nieuwe film van Terry Gilliam, de fantast van Monthy Python die Brazil en Fear and Loathing in Las Vegas op zijn naam heeft staan. Natuurlijk krijgt de film een extra lading omdat Heath Ledger voor het allerlaatst op het witte doek te bewonderen is, omdat hij tijdens het maken van de film onverwacht overleed. Maar gelukkig is The Imaginarium van Doctor Parnassus niet alleen door deze tragedie een bijzondere film.

the_imagnarium_doctor_parnassus_1

Zij leefden lang…
De magische theaterkaravaan van Doctor Parnassus (Christopher Plummer) trekt al eeuwen door de straten van London. De zaken gaan slecht. Niemand heeft tegenwoordig nog zin in sprookjes. Een mysterieuze vreemdeling (Heath Ledger) hangend aan een strop wordt gered door de dochter van Parnassus, de engelachtige Valentina (Lily Cole) en de jonge theateracteur Anton (Andrew Garfield). De naamloze vreemdeling, die ze maar Tony dopen, wordt wakker en kan zich niets meer herinneren. Dit komt Tony bijzonder goed uit want zo kan hij zijn twijfelachtige verleden onder het tapijt vegen. Hij wordt volledig opgenomen in het gezelschap en weet het ‘Imaginarium’, dankzij een bijzonder goed gevoel voor zaken, weer tot een groot succes om te toveren. Wat de leden van de karavaan niet weten is dat Doctor Parnassus sinds eeuwen een kwaadaardig spel met de duivel (Tom Waits) speelt, dat hij gedoemd is te verliezen.

Vier maal is scheepsrecht
Natuurlijk is het een genot om vier grootmachten, Ledger, Depp, Farrell en Law naast elkaar dezelfde rol te zien spelen. Met Johnny Depp wat mij betreft als absoluut hoogtepunt. Hij is het meest gearticuleerd in zijn spel. Helemaal imponerend als je hoort dat hij slechts drie en een half uur nodig heeft gehad om alles in te spelen. De laatste rol van Ledger is bijzonder, maar niet uitmuntend. Hij lijkt zelfs af en toe nog wat trekjes van ‘The Joker’ te vertonen. Je kunt merken dat Gilliam het zwaar te verduren heeft gehad. Je voelt dat de film nog niet af is, en dat het niet geworden is wat het had moeten worden. Maar aan de andere kant is dit wel de charme van de film. Je moet wel door de spiegel willen stappen, je moet er een beetje moeite voor doen. Maar dat wordt dan ook beloond. Je ziet dat de film met veel liefde is gemaakt. De details zijn fantastisch, de inrichting van het Imaginarium is magisch, de kostuums van de acteurs kloppen helemaal. Je krijgt echt even een kijkje in de kleurrijke geest van Gilliam.

Oprechtheid
Maar zo goed als de detaillering is, zo zwak is de rode draad. Realiteit en fictie lopen onoverzichtelijk door elkaar heen en de waarheid zal ergens in het midden liggen, maar toch heb je als kijker behoefte aan iets meer uitwerking. Er wordt te weinig stelling genomen waardoor vooral het einde van de film te willekeurig wordt, toch lijkt Gilliam een statement te willen maken; kwaliteit doet er helaas tegenwoordig niet meer toe, als je je product maar weet te verkopen. En om goed te verkopen moet je je ziel aan de duivel verkopen. De link naar de filmindustrie wordt gemaakt. Daarom vind ik het ergens wel fijn dat de film behoorlijk piept en kraakt. Het bevat een oprechtheid en imperfectie die je niet vaak ziet, en waar Gilliam ook nog makkelijk mee weg komt.

the_imaginarium_of_doctor_parnassus_3

Conclusie
Zoals Parnassus zelf zegt: “Verhalen zullen altijd verteld worden. Je kunt mensen de mond wel snoeren, maar dan zal er toch altijd weer iemand zijn die het doorvertelt.” Ik hoop stiekem dat er binnen een paar jaar een remake gemaakt wordt van deze film. Met geld, met levende acteurs en het liefst in 3D. Voor fans en fantasten maakt het allemaal niet zoveel uit, en werkt de wonderlijke wereld van Doctor Parnassus nog door nadat je de bioscoop bent uitgelopen. Voor de overige mensen is het helaas wachten op de remake.

Film:
gelestergelestergelestergelestergrijsster

Jouw cijfer: (1 stemmen, gemiddeld cijfer: 5,00)
Loading ... Loading ...

Titel: The Imaginarium of Doctor Parnassus the_imaginarium_of_doctor_parnassus_poster
Genre: Fantasie, Avontuur
Regie: Terry Gilliam
Cast: Christopher Plummer, Heath Ledger, Johnny Depp, e.a.
Première: 4 februari 2010
Trailer: Trailer


Gerelateerde berichten:
Trailer The Imaginarium of Doctor Parnassus

Eerste foto Heath Ledger in Imaginarium of Doctor Parnassus

Opnieuw problemen Terry Gilliam’s Don Quixote

Gilliam geeft The Man Who Killed Don Quixote tweede kans

Geen Joker in Batman 3

Gerelateerde berichten:
Trailer The Imaginarium of Doctor Parnassus

Eerste foto Heath Ledger in Imaginarium of Doctor Parnassus

Opnieuw problemen Terry Gilliam’s Don Quixote

Gilliam geeft The Man Who Killed Don Quixote tweede kans

Geen Joker in Batman 3

Reacties

1 reactie op “The Imaginarium of Doctor Parnassus – recensie”
  1. Dominique zegt:

    Goede en vaak terechte recensie, maar ik vind het wel een beetje cru om te zeggen dat de film een remake nodig heeft met “levende acteurs”. Laten we vooral niet de schuld geven aan Heath Ledger’s overlijden dat de film niet fantastisch is en ik ben blij dat ze hem in de rol gehouden hebben en dat Gilliam niet zijn acteerwerk eruit geknipt heeft voor een nieuwe acteur. Ik weet niet of ik het verhaal beter had gevonden als hij ook Tony in de spiegelwereld had gespeeld in plaats van Farrell, Depp en Law.
    Vinden jullie ook niet dat het lijkt alsof Ledger zijn acteerwerk aan Depp aanpast in plaats van andersom? Ledger had in deze film veel karakteriserende trekjes van Depp’s karakters (zoals de infameuze Jack Sparrow)

    Bovendien vind ik de special effects heel mooi, dus ik denk niet dat er meer geld in het project moet zitten (ze smijten al met genoeg onnodig geld in Hollywood), en 3D tsjah… Deze film kan ook nog omgezet worden, als de maatschappij echt alleen nog maar 3D films wil produceren…